Włóczykij

nic nie jest stracone, jeżeli ma się dosyć odwagi, aby twierdzić, że wszystko jest stracone

Julio Cortázar, „Gra w klasy”

W pierwszej notce powinny tkwić jakieś chrząstki autematyzmu, jeśli milcząco założy się, że ludzkie działania są sensowne, a ich podejmowaniu towarzyszy refleksja. Refleksja jest jednakże zagadkowym (po)tworem — taszczy w swoim plecaku więcej pytań niż odpowiedzi. Zgodnie z moim najszczerszym postanowieniem pojawią się tu ślady drobnych odkryć, strzępki cudzych słów (zbierane w obawie przed wypowiedzeniem własnych), życiowe wątpliwostki czy labirynty linków. Zgodnie z moją zwichniętą wolą, równie dobrze, może nie pojawić się już tu więcej nic, bo po co piętrzyć niepotrzebnie słowa i łudzić się, że między nimi przewędruje sens. Sens jest Włóczykijem.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: