Tęsknota

Niepodsycana tęsknota zgaśnie. Nie roztli się już, gdy po drewienkach myśli pozostanie proch.

Reklamy

2 myśli nt. „Tęsknota

  1. Tęsknota – ta cicha, wewnętrzna – nie gaśnie. Może być przyćmiona, może być stłumiona. A gdy tak się staje, rozognia się tęsknota nowa: za sobą z czasów, gdy się tęskniło prawdziwie. Do siebie całego jako dawnego, niezmąconego ogniska, które postradało drewienka. Proch to też widzialna postać tęsknoty. Za tym, co minęło, czego tak bardzo, tak bardzo, tak bardzo żal…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: