Tadeusz Klimowicz, „Pożar serca. 16 smutnych esejów o miłości, o pisarzach rosyjskich i ich muzach”

Wiecie, że Aleksandr Puszkin w noc poślubną wyszeptał swojej żonie Natalii słowa, że jest jego sto trzynastą kobietą?

Wiecie, że Fiodor Dostojewski wszystkie swoje listy, nawet te skierowane do najbliższych, podpisywał albo nazwiskiem, albo imieniem i nazwiskiem, nigdy samym imieniem?

Wiecie, że Lew Tołstoj pisał „Dziennik tylko dla siebie” i chował go pod koszulą lub w bucie? Wszystko po to, by notatki nie wpadły w niepowołane ręce (żony). Sofii samej.

Wiecie, że Aleksandr Błok tego samego dnia, kiedy oświadczył się Lubow Mendelejewej, nosił w kieszeni list z informacjami o samobójstwie? Napisał tam, że za jego śmierć nie należy nikogo winić, bo przyczyny jej są zupełnie abstrakcyjne.

Wiecie, że Jelena Nührenberg, trzecia żona Michaiła Bułhakowa, na grobie męża posadziła cztery grusze, które rozrosły się i utworzyły zielone sklepienie nad mogiłą?

Wiecie, że Nadieżda Mandelsztam uzyskała stopień kandydata nauk filologicznych za rozprawę „Funkcje biernika w klasycznej poezji angielskiej” i uparcie starała się o włączenie poezji represjonowanego małżonka Osipa do dziejów literatury rosyjskiej?

Wiecie, że drugi mąż Anny Achmatowej Władimir Szylejko w pewnej ankiecie pochwalił się znajomością czterdziestu języków?

Wiecie, że Nikołaj Rubcow którejś nocy pozdejmował ze ścian domu studenckiego portrety znanych pisarzy, by je zanieść do swojego pokoju? Na pytanie, dlaczego to zrobił, odpowiedział, że chciał spędzić parę godzin w przyzwoitym towarzystwie, wśród porządnych ludzi.

Tytułową, rozpalającą (się) metaforę zaczerpnięto z wiersza Majakowskiego „Obłok w spodniach”. Motywem przewodnim esejów stały się pożary, które płonęły w sercach znanych pisarzy rosyjskich, co w języku nieco bardziej prozaicznym oznacza, że autor skupił się na życiu uczuciowym artystów, sportretował ich w okresie przedmałżeńskim, małżeńskim i pozamałżeńskim. Każdy esej jest poświęcony innemu twórcy (oprócz przywoływanych wyżej pojawiają się jeszcze: Anton Czechow, Walerij Briusow, Siergiej Jesienin, Władimir Majakowski, Marina Cwietajewa, Boris Pasternak, Władimir Wysocki, Wieniedikt Jerofiejew) i skonstruowany jak mozaika. Wywód inkrustują bowiem cytaty. Pojawiają się wybrane wiersze, obszerne fragmenty listów i wspomnień, elementy analiz historycznoliterackich, odwołania do innych dzieł. Jeśli rację miał Tołstoj, że każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa inaczej, na swój własny sposób, to tutaj możemy znaleźć szesnaście przykładów, potwierdzających tę myśl.

Tadeusz Klimowicz, Pożar serca. 16 smutnych esejów o miłości, o pisarzach rosyjskich i ich muzach, Wrocław 2005.
 
Advertisements

4 thoughts on “Tadeusz Klimowicz, „Pożar serca. 16 smutnych esejów o miłości, o pisarzach rosyjskich i ich muzach”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: