Smutek fotogeniczny

Po wojnie pokazywano inną twarz. […] to kobiety teraz umieją ustawiać się do fotografii, mają powody spoglądać poważnie, nawet uśmiechając się nie chcą zatrzeć podkładu doznanego bólu. Do twarzy im, kobietom lat dwudziestych, z tym smutkiem.

Günter Grass, Blaszany bębenek

 

Ajwazowski

Iwan Ajwazowski, Pożegnanie o świcie

 

— Dlaczego myślisz, że?…
— Że to się nie uda?… Przeczucie… Czy przyglądałaś się kiedyś fotografiom osób, które umarły w młodym wieku? Zawsze mnie uderzało to, że choć zostały zrobione w czasie, kiedy ci ludzie byli zdrowi, kryją w sobie jakiś smutek. Można by powiedzieć, że ci, którym pisany jest los ofiary dramatu, noszą swój wyrok na twarzy.
— I ty uważasz, że ten chłopak?…
— Jest smutny, zawsze był smutny! […] Popatrz na nich. Jak się szarpią… Chcieliby być optymistami. Usiłują wierzyć w swoje przeznaczenie…
Maigret mówił spokojnym, bezbarwnym głosem, podążając wzrokiem za dwiema postaciami, których sylwetki odbiły się na tle pobłyskującego morza.

Georges Simenon, Maigret w portowej kafejce
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: