Kōbō Abe, „Kobieta z wydm”

Przegrana zaczyna się w momencie, gdy pomyślałeś, że przegrywasz [s. 110]. Kōbō Abe to japoński prozaik, którego twórczość bywa porównywana do osiągnięć teatru absurdu i dokonań Kafki. I czy przywołamy na myśl dramaty Becketta, umieszczające człowieka w przestrzeni nieludzkiej, i czy pomyślimy o Kafkowskim Józefie K., smutnym skazańcu, i czy, to już moje swobodniejsze skojarzenie, […]

Taichi Yamada, „Obcy”

Główny bohater, Harada, mieszka w biurze. To znaczy w mieszkaniu, które dotąd służyło mu jako miejsce pracy. Harada jest scenarzystą telewizyjnym, właśnie się rozwiódł. Po trzech tygodniach samotnego życia poruszyło go coś dziwnego. Poczucie, że jest za cicho. I nie miało to nic wspólnego z tym, że za oknem ciągle jeździły samochody, sześciopiętrowy apartamentowiec stał […]

Yukio Mishima, „Zimny płomień”

Kiedy Mishima miał 12 lat, po raz pierwszy obejrzał przedstawienie teatru kabuki. Barwny świat teatru (efektowna gra aktorów ubranych w bogate stroje z epoki) i piękno klasycznego języka urzekły go. Później napisał kilka sztuk w konwencji teatru kabuki dla onnagaty (aktora odtwarzającego role kobiece) Nakamury Utaemona VI. On właśnie stał się pierwowzorem Mangiku, bohatera opowiadania „Zimny płomień”, […]

„Haiku”

Piękno — w rozdartym papierze drzwi Droga Mleczna Issa, 1813 Piękno prostoty, zwięzłości, celności. Haiku. Niech młode liście z oczu posągu zdejmą kroplę, co świat zasłania Bashō, 1688 Haiku to gatunek, który powstał w XVII w. Utwory składają się z trzech wersów liczących kolejno pięć, siedem oraz pięć sylab i notują stan jakiegoś wycinka świata. […]